Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ τι είναι αυτό που αναζητούμε στις εκλογικές διαδικασίες; Ποια κριτήρια καθορίζουν την επιλογή του υποψηφίου; Η αναγωγή των κριτηρίων αυτών σε 56 εκπροσώπους, είναι κοινωνικά και πολιτικά επωφελής ή επιζήμια; Για παράδειγμα, στις περιπτώσεις όπου το κριτήριο του πολίτη είναι η διαπροσωπική σχέση με τον εκάστοτε υποψήφιο ή η πεποίθηση ότι ο τάδε υποψήφιος θα μπορούσε να ικανοποιήσει πιο εύκολα την προσωπική ατζέντα του ψηφοφόρου σε σχέση με τον δείνα, είναι πρακτικές που οδηγούν σε συλλογική πρόοδο; Σε ένα σώμα αιρετών όπου οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στη βάση συναντίληψης για το τι είναι και τι δεν είναι το κοινό καλό, αλλά σε μια βάση επηρεασμένη από τις ατομικές ατζέντες των ψηφοφόρων που κουβαλάει ο κάθε εκλεγμένος εκπρόσωπος, είναι προφανές ότι δεν προάγεται το δημόσιο συμφέρον.

Όπως προφανές είναι, πως ένας τέτοιος προβληματισμός εκ μέρους του πολίτη δεν θα πλάσει τον ιδανικό υποψήφιο, απ’ το πουθενά. Παρ’ όλα αυτά θα του δώσει έναν καθαρό προσανατολισμό για το τι αναζητά. Θα τον διευκολύνει στη διαλογή των υποψηφίων και θα τον προστατεύσει από μια ενδεχόμενη πλάνη που θα οδηγούσε σε μελλοντική απογοήτευση. Γιατί μην αμελούμε ότι η ολάνθιστη μέχρι σήμερα πελατειακή νοοτροπία, που γαλούχησε τις προηγούμενες γενιές κυπρίων, δεν είναι ατομικό άθλημα. Χρειάζεται τους –πάντα- πρόθυμους (υποψήφιους) πολιτικούς. Αυτούς που επενδύουν στις διαπροσωπικές σχέσεις αντί στην παραγωγή πολιτικής, αυτούς που ορθώνουν τις γνωριμίες και τις διασυνδέσεις τους αντί τις ικανότητές τους και αυτούς που κλείνουν καταφατικά το μάτι σε μια ενδεχόμενη ανάγκη να εξυπηρετήσουν ατομικά συμφέροντα, παρεκκλίνοντας από τις αρχές της πολιτικής ηθικής.

Όλα αυτά με κινητοποίησαν. Με την έγνοια ότι το «Πάμε Αλλιώς» θα αποτελέσει κάτι περισσότερο από ένα απλό σύνθημα, θέτω εαυτόν στη κρίση των πολιτών της Επαρχίας Πάφου. Στα 28 μου, αισθάνομαι αρκετά νέος για να εκπροσωπήσω τη γενιά μου και τις γενιές που έρχονται αλλά και αρκετά ώριμος για να αντιλαμβάνομαι τα στραβά του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος και να μπορώ να σταθώ απέναντι. Το Πάμε Αλλιώς αποτυπώνει την απαραίτητη και δημοκρατική ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών. Όλων όσων, ενώ γνωρίζουμε ότι μας οδήγησαν στη σημερινή φθορά του πολιτικού συστήματος, αποδεχόμαστε να ακούμε και να βλέπουμε, να συμβαίνουν γύρω μας ακόμα και σήμερα. Το Πάμε Αλλιώς, αποτελεί την ουσία μιας πολυδιάστατης διαδικασίας, η οποία ξεκινά από το να αναδεικνύει τις στρεβλώσεις του σημερινού διαπλεκόμενου συστήματος εξουσίας και καταλήγει στο να συγκεκριμενοποιεί τις αλλαγές που επιθυμούμε, προτείνοντας στρατηγικές, τακτικές και εργαλεία ώστε να τις πετύχουμε.

Γιατί η εκφραστική κατάχρηση της Βιώσιμης Ανάπτυξης από λογής-λογής πολιτικάντηδες έχει ευτελίσει την πραγματική της σημασία. Γιατί η Βιώσιμη Ανάπτυξη δεν είναι η ανάπτυξη που ευνοεί τις ελίτ έναντι σε καθένα και καθετί που αδυνατεί να αντισταθεί. Αντιθέτως. Είναι η ανάπτυξη που τους περιλαμβάνει όλους για να μπορεί να διαρκεί στο διηνεκές. Δεν εμπεριέχει όλα αυτά που σήμερα επισυμβαίνουν στον τόπο μας. Όπως είναι για παράδειγμα η μονοσήμαντη αντίληψη για την οικονομική ανάπτυξη εισβάρος του φυσικού κεφαλαίου της Κύπρου, όπως είναι η δουλοπρεπής στάση απέναντι στο αδηφάγο τραπεζικό σύστημα, που έχει κανονικοποιήσει τα κουρέματα, τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και τώρα τις εκποιήσεις ως πρακτικές εξορθολογισμού του χρηματοπιστωτικού συστήματος, όπως είναι η διάλυση των δημόσιων υποδομών υγείας, όπως είναι η εργασιακή και συνταξιοδοτική ανασφάλεια των πολιτών, όπως είναι ο συστημικός ρατσισμός απέναντι σε φύλα, φυλές, θρησκείες, κοινωνικά στρώματα.

Για όλα αυτά υπάρχει ένα κοινός και γνωστός παρονομαστής. Η διαφθορά. Παρ’ όλο που την είδαμε βιντεοσκοπημένη, φαίνεται πως τόσο έντονα ήταν συμφιλιωμένη με το σημερινό σύστημα εξουσίας που δεν ταρακουνήθηκε. Δεν αισθάνθηκε ντροπή αλλά ούτε και την ανάγκη ειλικρινούς ανάληψης ευθύνης, μετουσιώνοντας τα λόγια σε πράξεις και παραιτήσεις. Αυτό το σύστημα εξουσίας πρέπει να αντιπαλέψουμε στις ερχόμενες εκλογές, θεωρώντας όμως δεδομένο ένα πράγμα. Δε θα το πετύχουμε επιλέγοντας παλιές, δοκιμασμένες συνταγές. Τα τελευταία 45 χρόνια, τις 4 έδρες της Επαρχίας Πάφου τις καταλαμβάνουν τα 4 μεγάλα κόμματα. Γιατί αναμένουμε πως την επόμενη 5ετία μπορεί να αλλάξει κάτι, αν εμείς δεν αλλάζουμε τίποτα; Επί δεκαετίες επιλέχθηκαν και δοκιμάστηκαν. Απέτυχαν.

Η προσωπική αποδοχή της πρόσκλησης για συμπόρευση με το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών πέρα από τιμητική ήταν και η πιο ποιοτική που θα μπορούσα να κάνω. Ένας καθαρός, προοδευτικός και σύγχρονος πολιτικός χώρος, που έχει την προοπτική να επιτελέσει αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό, παρόμοιες με αυτές που επιτελούν όλα τα πράσινα κόμματα στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, όπως για παράδειγμα στη Γερμανία, την Γαλλία, στο Βέλγιο, την Ελβετία κ.α.. Καταρτίζοντας ένα ακομμάτιστο και ποιοτικό ψηφοδέλτιο στην Επαρχία Πάφου, το πράσινο κίνημα της Κύπρου μπορεί να αποτελέσει την εναλλακτική επιλογή για τον κάθε πολίτη, στις ερχόμενες εκλογές.

Του Ορέστη Μάτσα

Δημοσιεύτηκε στην έντυπη μορφή του Αδέσμευτου της Πάφου

Κατηγορίες: Πολιτική

0 σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.