Τις τελευταίες εβδομάδες γινόμαστε μάρτυρες μιας μαζικής και καλά ενορχηστρωμένης προσπάθειας αποποίησης ευθυνών. Σε τέτοιον βαθμό μάλιστα, ώστε το βαρίδι που ονομάζεται «διαφθορά» έχει ανωνυμοποιηθεί πλήρως. Η διαφθορά για τα μεγάλα κόμματα πλέον, δεν έχει όνομα. Δεν έχει πρόσωπα. Δεν έχει εμπνευστές. Αποτελεί μονάχα μια υπερβατική έννοια, κάτι το τελείως άγνωστο και άπιαστο, ένας αόρατος εχθρός που τώρα όλοι βάλθηκαν ξαφνικά να πολεμήσουν.

Η τακτική αυτή είναι κατανοητή. Η διαφθορά τους πόνεσε πολιτικά. Είχαν την κρυφή ελπίδα πως εμείς, η κυπριακή κοινωνία, θα συνεχίσουμε να ζούμε στο ροζ συννεφάκι μας, ενώ οι ίδιοι, αυτοί οι «αμέμπτου ηθικής» Πατέρες του Έθνους θα ασχολούνταν με το να «σώζουν» τον τόπο από τα δεινά. Κι ας έκαναν και δύο τρεις ατασθαλίες. Σκεφτόντουσαν, «ποιος θα νοιαζόταν;». Κι όμως, το μέγεθος των αποκαλύψεων ήταν τόσο ογκώδες που τους κατάπιε. 

Δεν μπορούσαν πια να αποποιηθούν το πρόβλημα. Ούτε να κάνουν πως δεν το γνωρίζουν. Έστω και παρά την μεγάλη δύναμη που έχουν και τα ισχυρά, φιλικά τους συμφέροντα, δεν ήταν ικανοί να αντιστρέψουν πλήρως την πραγματικότητα. Γι’ αυτό και επέλεξαν την στρατηγική της «ανωνυμίας». Είπαν, «βεβαίως και υπάρχει διαφθορά», αλλά προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να αποσιωπήσουν το τι και ποιος την γέννησε.

Πλέον, δεν μιλάμε με ονόματα και πράξεις, αλλά γενικά και αόριστα. Δεν μιλάμε για το ποιοι νομοθέτησαν στρεβλά νομοθετικά πλαίσια, επικύρωσαν βλαπτικές πολιτικές για το δημόσιο συμφέρον και καταρράκωσαν τη διαφάνεια στη δημόσια ζωή. Δεν μιλάμε για το ποιοι υποσχόντουσαν προεκλογικά εδώ και δεκαετίες αυστηρότερους νόμους και ρυθμιστικούς κανόνες για την διαπλοκή, αλλά «κατά λάθος» ξεχνιόντουσαν να τους υλοποιήσουν μόλις εκλέγονταν.

Όχι, δεν μιλάμε για αυτά. Συζητούμε μόνο για τη διαπλοκή, σαν να υπάρχει στο DNA μας, σαν να γεννηθήκαμε μ’ αυτήν και πρέπει να νιώσουμε και άσχημα. Διότι, η αποποίηση της ευθύνης είναι μονάχα το πρώτο στάδιο. Το δεύτερο, είναι η μεταφορά της.

Έχουμε μπροστά μας μια ιστορική ευκαιρία. Όχι μονάχα για να αποδοθεί δικαιοσύνη, που δυστυχώς λείπει. Αλλά για να αρχίσει να ξεδιαλύνεται σταδιακά ο γόρδιος δεσμός της διαφθοράς. Όποιος υποσχεθεί λύση του δεσμού από την μία μέρα στην άλλη, μην μπερδευτούμε και νομίσουμε πως είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Είτε αφελής είναι, είτε ανειλικρινής. Η αρχή όμως για το ξεδιάλυμα του κουβαριού μπορεί να γίνει στις επόμενες εκλογές. Διότι, ας μην γελιόμαστε… Την επόμενη ημέρα των εκλογών, η κυβέρνηση θα βρίσκεται στη θέση της. Η Βουλή, ωστόσο, μπορεί να φτιαχτεί διαφορετικά. Με φωνές, που θα ασκούν οριζόντιο, κάθετο και διαρκή έλεγχο στα πεπραγμένα της δημόσιας ζωής, τιμώντας και υπηρετώντας τη διαφάνεια και υπερασπίζοντας το δημόσιο συμφέρον.

Του Ορέστη Μάτσα

Δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας «Φωνή της Πάφου»

Κατηγορίες: Πολιτική

0 σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *